...نگفته هامو بشنو...

برام عجیبه که چرا وقتی میام اینجا تولد کسی رو تبریک بگم که اون آدم از زندگیم رفته بیرون و دیگه نیست. چرا همه چیز خوبه و توُ یه چشم به هم زدن همه چی به هم می ریزه؟ کاش می دونستم چه حکمتیه...

«می دونم یه روزی میای اینجا، به خاطر همین می نویسم تا بخونی و بدونی. وقت جداییمون هیچی نگفتم اما دلیلش این نبود که حرفی نداشتم و برعکس بی نهایت حرف و شکایت توُ دلم بود. دلیلش بغض کهنه ای بود که از مدتها پیش توُ گلوم جا خوش کرده بود و می دونستم اگه کلمه ای حرف بزنم اشکام می ریزن و تو باز فکر می کنی دارم التماست می کنم که نری. نخواستم فکر اشتباه همیشگیت تکرار بشه، هرچند اگه می خواستم می تونستم نگهت دارم اما دیگه تحمل خرد شدن و شکستن رو نداشتم. بغضم به خاطر حرفا و کارایی بود که هر روز و هر ساعت با گفتن و انجامشون نابودم کردی اما به خیال خودت با تو خیلی خوش بودم. آره خوش بودم اما همیشه خوشیمو به هم زدی. خواسته و ناخواسته زندگیمو داغون کردی و خم به ابروت نیاوردی، اما کافی بود من یک کلمه حرف بی منظور بزنم تا دنیامو به آتیش بکشی.

آخه چرا این همه وقت با من موندی؟ نگو دوستم داشتی که دوست داشتن ظرف یک ساعت از بین نمی ره. اما تو ظرف یک ساعت حتی کمتر از یک ساعت یه آدم دیگه شدی.

یاد پارسال روز تولدت دلمو می سوزونه. لحظه به لحظه ش داره عین یه فیلم از جلو چشام می گذره. یادش به خیر

خیلی حرف دارم، جواب خیلی حرفایی که روز آخر گفتی هنوز توُ دلم مونده اما الان دیگه نمی تونم بنویسم، دیگه نمی خوام بنویسم، شاید یه روز دیگه بیام و بنویسم، شاید...»

من به اندازۀ چشمان تو غمگین ماندم

و به اندازۀ هر برق نگاهت نگران

تو به اندازۀ تنهایی من شاد بمان

تولدت مبارک

بعد از یه چیزی حدود یکسال و نیم برگشتم. برام خیلی عجیبه که بعد از این مدت چرا توُ این تاریخ شروع به نوشتن کردم؟ اصلاً یادم نبود چندمه که یهو چشمم افتاد به تقویم، 17 مهرماه؟؟؟ دیگه نمی خوام اون روزا تکرار شه، حتی نمی خوام خاطره هاش یادم بیاد، صبر کردم تا این روز تموم بشه و بعد بیام بنویسم...

حالا که اومدم می بینم خیلی ها رفتن و خیلی وبلاگا حذف شدن. آخ که چقدر دلم گرفت. احساس غریبی می کنم...

دوباره پائیز از راه رسید و دوباره دلتنگی های همیشگی و دوباره مرور خاطرات گذشته ها و دوباره ...

غربت و تنهایی اینجا دلتنگی مو خیلی بیشتر می کنه، خیلی بیشتر...

کاش می شد اشک را تهدید کرد

مدت لبخند را تمدید کرد

کاش می شد در میان لحظه ها

لحظۀ دیدار را نزدیک کرد

دلم نمی خواست این شعرو بنویسم، اما دستم با دلم یکی نبود. روزای رفته و خاطرات مرده ای که دیگه نمی خوام حتی بهشون فکر کنم، برام زنده شدن، افسوس... 

به اندازۀ کافی قوی باش تا هر روز با دنیا رو به رو شوی.

به اندازۀ کافی ضعیف باش تا بدانی که نمی توانی هر کاری را به تنهایی انجام دهی.

در برابر کسانی که به کمکت احتیاج دارند سخاوتمند باش.

در برابر نیازهای خود صرفه جو باش.

به قدر کافی عاقل باش تا بدانی که تو همه چیز را نمی دانی.

به قدر کافی جاهل باش تا معجزه را باور کنی.

راهنما باش وقتی راه گم کرده ای را می بینی.

پیرو باش وقتی در میان عدم اطمینان احاطه شده ای.

اولین کسی باش که به رقیب پیروزش تبریک می گوید.

آخرین کسی باش که از دوست شکست خورده اش انتقاد می کند.

کسانی را که تو را دوست دارند دوست بدار.

کسانی را که تو را دوست ندارند دوست بدار، ممکن است آنها تغییر کنند.

و

هرگز، هرگز ریسمان امّید را رها نکن...

دعا کنیم نزدیک تحویل سال

هیچ آرزویی نشه هیچ وقت محال

وقتی می خوای بشینی پای هفت سین

بخواه که هیچ دلی نباشه غمگین

 سال نو مبارک 

     شريك سقف من نيستي، بذار همسايه باشيم و فقط يك دونه ديوار رو شريكم باش

     شريك عمر من نيستي، بيا هم لحظه باشيم و همين يك لحظه ديدار رو شريكم باش

     فقط در حد يك لبخند لبت رو قسمت من كن، اگه خورشيد من نيستي بيا و شمعُ روشن كن

     تمناي شرابم نيست، يك جرعه آب شريكم باش، كنار چشمۀ رؤيا يه لحظه خواب شريكم باش

     شريك زندگيم نيستي، شريك آرزويم باش، اگه نيستي كنار من بيا و رو به رويم باش

     سلامي  كن گه وگاهي به نام آشنا بر من، همين اندازه هم بسه براي شور  دل بستن

     غزلخونم نباش اما به حرفي ساده شادم كن، اگه ديدي منو بشناس، نميگم اينكه يادم كن

سلام. من بالاخره اومدم. انگار كه از قفس آزاد شدم.

دوستاي عزيزی كه تو اين مدت مي اومديد و به من سر مي زديد از همتون يه دنيا ممنونم. اميدوارم بتونم از خجالتتون در بيام. مي دونم هنوز شعرام بوي غم مي ده . باور كنيد دست خودم نيست . برام دعا  كنيد تا از اين حالت در بيام و بتونم شاد بنويسم. برام دعا  كنيد.

رفتي و جام گذاشتي ميون بي كسي ها

رفتي منو سپردي به فصل اطلسي ها

رفتي حالا شعرام،‌ همه ش پر از غم شده

برگاي دفتر من به رنگ ماتم شده

رفتي شايد نخواستي همسفرت من باشم

شايد اصلاً نخواستي در به درت من باشم

رفتي شايد فكر كردي منم نامهربونم

ولي بدون عزيزم من عاشقت مي مونم

رفتي حالا من اينجا به فكر گذشته هاتم

گرچه منو سوزوندي ولي هنوز باهاتم

تو به اشك اجازه دادي تا به چشم من نشيند

ساده بودم و چه ساده، دل به چشمان تو بستم

                                   تو گذشتي 

                                                من شكستم

خيلي وقته  كه چشام براي تو بارونيه

كوه غصه توُ دلم تا ابد زندونيه

خيلي وقته  كه دلم تنگِ با تو بودنه

حسرت روزاي من بازم به تو رسيدنه

بي تو بودن خيلي وقته شده عادت

با تو بودن شده مثل خواب و حسرت

ديگه هيچ كس غير تو واسه من خواستني نيست

غير عشق تو ديگه هيچ چي دوست داشتني نيست

( دوستاي خوبم، منو ببخشيد كه فعلا نمي تونم بهتون سر بزنم . حالم بده . خيلي بد . برام دعا كنيد ...)

آمدی ، چه زیبا

گفتم دوستت دارم ، چه صادقانه

پذیرفتی ، چه فریبنده

آغوشم برایت باز شد ، چه ابلهانه

با تو خوش بودم ، چه کودکانه

نیازمندت شدم ، چه حقیرانه

همه چیزم شدی ، چه زود

به خاطر یک کلمه مرا ترک کردی ، چه ناجوانمردانه

واژه ی غریب خداحافظ به میان ما آمد ، چه بیرحمانه

و من سوختم ، چه عاشقانه

ولی

هنوز هم دوستت دارم غریبه